Gözler!

Çok mu güzeldi gözleri? - Bir meleğin masumiyeti asılıydı göz kapaklarında!

Şairane Söz!

Batıyordum bir terk edilme masalının orta yerinde. Ağzımdan çıkan son şairane sözdü, adım adına kafiye olsun.

Giyotin!

İlk kez kalemi elime alıp şiir yazmaya başladığım gün aktı kanım. Kocaman bir evde yapayalnız yaşamanın verdiği acıyla, kendi imkânlarım doğrultusunda yaptığım giyotine her gün bir parçamı bağlayıp kesmekle başladım işe.

Anonim!

Platonik sevenler anonim acılar çeker azizim!

Söz!

Kendime veremediğim sözlerin içinden çıkarıyorum seni bu sefer, Kalbinden öpüyorum.  

Acı!

Acının bana verdiği yetkiye dayanarak, yalnızların intiharını meşrulaştırıyorum! Özgür Kara

Terk Edildim!

Terk edildiğim gün gök yedi yerinden yarıldı! Sanki İsrafil Suru üflemişti de kıyamet kopmuştu küçücük dünyamda. Nuh’un o büyük tufanı olmuştu odamın içinde kendi gözyaşlarımla boğulurken, beni kurtaracak tek şey dudaklarının arasından çıkacak o iki kelimelik ayetti!

Ya!

Çarmıha gerilirken tüm iyilik meleklerim, bir şeytan ayet okumaya başlıyor kalbimin kabesine! Ruhum hapis olmuşken bu beden denilen hapishaneye, sadece düşünebiliyorum! Dudakların tanrıyı unuttursun diye mi vardı? Ya da rüzgâr saçların için mi? Peki kirpiklerin, salkım Söğüt’ünü

Söylesene!

Söylesene sevgilim seni seviyorum ne zaman sevmiyoruma dönüştü? Söylesene Türkçe’mi bozuldu, yoksa sütün mü bozuktu?  

Senden İbaret!

Nüfusu sadece senden ibaret olan şehirler biliyorum!